Vincent Mispelblom Beyer – Depressiecoach

Mensen een duwtje geven

Vincent Mispelblom Beyer is Depressiecoach. Hij doet zijn werk in Hilversum of op de Bussumse hei en binnenkort in zijn eigen praktijkruimte in Het Spiegel. In onze wijk is hij al twintig jaar meer dan thuis. Zijn verhaal is bijzonder. Lange tijd was hij headhunter in de reclamewereld. Toen hij zelf een depressie kreeg, bleek het heel moeilijk om, zoals hij het noemt, “een goede gids” te vinden. Dat lukte niet direct. “Toen dacht ik: hier ligt een terrein braak”, vertelt Vincent die vervolgens de benodigde opleidingen ging volgen en vier jaar geleden een eigen praktijk begon.

“Mensen hebben vaak een duwtje nodig om over een dood punt heen te komen. Niets is zo funest als thuis op de bank blijven zitten in tijden van depressie. Dat is de dood in de pot. Ze kunnen beter de deur uit. Een grote groep blijft wel op die bank zitten. Dat is supertriest en niet nodig”, aldus Vincent.

”Ik merk dat ik dat duwtje kan geven. Eerst een blokje om lopen, misschien een stukje rennen. Mensen slepen zich vaak naar mij toe, maar dat is prima. Als ze maar die eerste stap zetten. Ik probeer ze te mobiliseren. Daarom ga ik ook graag met ze wandelen. Eén op één. Bij het wandelen op de hei hoef je elkaar niet steeds in de ogen te kijken en ben je altijd in beweging”.

  • Neemt het aantal depressieve mensen door de huidige coronaperiode toe?

Vincent: “Het is zeker zo dat meer mensen wat somber zijn van de lockdown en alles wat daar bij hoort. Dat gaat meestal na een paar gesprekken wel weer beter. Een echte depressie zit meestal dieper. Het is een langere periode van zwaarmoedigheid en je ongelukkig voelen. En dat gevoel gaat niet zomaar weer weg.

  • Wat zijn de oorzaken van een depressie?

Vincent: “Dat kan heel verschillend zijn. Bijvoorbeeld diepe rouw of een burn out. Dat lijkt heel verschillend, maar toch zit het heel dicht bij elkaar. De overeenkomst is dat je er vaak zonder hulp niet meer uitkomt. En dan is het heel fijn als ik een vraagbaak kan zijn. Waar je je hart kunt luchten. Zodat we het samen – zonder ook maar iets af te doen aan de ernst van de situatie – allemaal wat luchtiger kunnen maken. Daarbij helpt natuurlijk dat ik zelf ook een depressie heb gehad. Ik weet hoe het voelt en kan vanuit dat gevoel ook het gesprek voeren.”

  • Is er meer dan vroeger begrip voor mensen met een zware depressie?

Vincent: “Het is nog steeds een beetje een taboe. Je zult niet gauw op een feestje vertellen dat het niet goed met je gaat en dat je een depressie hebt. Dan word je al snel gezien als een zeurpiet. Wat dat betreft kun je beter je been breken. Dan zien mensen direct wat je mankeert. Maar een depressie, nee, mensen schrikken zich rot.”

Zwaar pad
“Een echte depressie dat is een heel zwaar pad om te gaan, hoor. Het is een ziekte, een hersenziekte, een aandoening. En zo moeten patiënten ook behandeld worden. Met hulp en vaak ook met medicijnen”.

“Toen ik er zelf mee te maken kreeg, had ik het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden om de juiste hulp te vinden. Toen kreeg ik het idee: dat moet korter en sneller kunnen. In de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) zijn er vaak lange wachtlijsten. Dit is een risicogroep, die moet je niet laten zwemmen”.

“Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van gespreksgroepen, hoewel ik die als vrijwilliger ook wel heb geleid. In een groep voelt niet iedereen zich op z’n gemak. Eén op één coaching vind ik een stuk effectiever.”

  • Wanneer ben je tevreden na een behandeling?

“Als je ziet dat het moment aanbreekt dat mensen met hun eigen situatie om kunnen gaan. Dat ze de nieuwe realiteit kunnen inpassen in hun leven. Dat er voortgang in zit, dat het beter gaat en het licht doorbreekt. Ja, daar doe ik het graag voor.”

Milieuvluchteling
Uit Het Spiegel willen Vincent en zijn partner niet meer weg. Hij woont er nu twintig jaar en was eerder inwoner van Amstelveen. “Ik ben een milieuvluchteling”, zegt Vincent, die Amstelveen verliet vanwege de grote overlast van laag overvliegende vliegtuigen nabij Schiphol. In Het Spiegel zette hij zich in voor allerlei zaken die te maken hebben met het behoud van het milieu, zoals het verzet met de Spiegelvrienden tegen de kap van monumentale bomen in onze wijk.


Werken in Het Spiegel
Door Pieter Schut