Bij de coach: Fay (19) is onzeker en durft geen keuzes te maken

Door de juiste vragen te stellen, helpt een coach cliënten verder in hun ontwikkeling. In deze aflevering vertelt coach Vincent Mispelblom Beyer over zijn gesprek met Fay (19) en de vraag die voor een doorbraak zorgde.

Ze is hier omdat haar vader daarop heeft aangedrongen, vertelt Fay (19). Híj denkt dat ze last heeft van een depressie. Ik heb daar zelf in het verleden last van gehad en kan nu als coach én als ervaringsdeskundige handvatten geven over hoe je ermee kunt omgaan. Zelf weet Fay het allemaal niet zo goed. Al verzekert ze me dat ze hier wel wil zijn: ‘Ik heb iemand nodig om mee te praten.’

Ik wil Fay eerst beter leren kennen en onderzoeken of er inderdaad sprake is van een depressie. Er zijn wel wat signalen die daarop wijzen: ze vertelt dat ze zich vaak somber voelt en maakt een vermoeide en lethargische indruk.

 

Tijdens het eerste gesprek kost het me moeite om een lijn te ontdekken in Fays verhalen. Het gaat over de situatie thuis, dat ze zich verwijderd voelt van haar ouders en geen echte band met hen ervaart. Over school, dat ze geen klik heeft met haar medeleerlingen. En over dat ze zich vermoeid voelt en eigenlijk altijd op haar telefoon zit. Dat het alle kanten op schiet, maakt haar nogal ongrijpbaar.

Na een aantal sessies concludeer ik dat Fay vooral last heeft van levensfaseproblematiek en niet zozeer van een depressie. Ik heb het gevoel dat ze op het punt staat om uit te vliegen en dat ze daar onzeker van wordt. Zo veel dat ze helemaal geen actie durft te ondernemen, ook niet als het om kleine dingen gaat. Zo vertelt ze dat ze graag vaker samen met haar familie wil ontbijten, maar kaart ze dat niet bij hen aan.

Veel jonge mensen zijn bang om keuzen te maken. Dat is jammer, want daardoor blijven ze vaak te lang in een situatie zitten die eigenlijk niet goed voor ze is. Het zou kunnen dat de ouders van Fay haar onbewust een beetje laten dobberen en zich niet veel met haar bemoeien, als hint dat het tijd is om uit te vliegen. Bij sommige jongeren werkt dat prima, maar Fay lijkt zich er juist verlamd door te voelen.

Onder een reuzenduim

Na een aantal sessies laat Fay aan doorschemeren dat ze misschien wel uit huis wil. Ik vraag haar wat haar weerhoudt. En dan gebeurt er iets opmerkelijks. Fay maakt zich kleiner, alsof een reuzenduim haar dieper in haar stoel drukt. Vanuit deze benarde positie somt ze alle nadelen op: boodschappen doen, schoonmaken, koken.

Ik vraag of ze doorheeft dat ze een andere lichaamshouding heeft aangenomen. Dat heeft ze niet, maar ze is er wel nieuwsgierig naar. Ik blijf doorvragen om te achterhalen waar de houding vandaan komt. Samen komen we erachter dat ze zich wel vaker terugtrekt in de kinderrol wanneer ze verantwoordelijkheid moet nemen. Dan zegt zegt ze snel dingen als: ik weet het niet, dat kan ik niet, ik snap het niet. En dat die rol Fay weliswaar een veilig gevoel geeft, maar ook leidt tot de zwaarte en passiviteit die haar nu dwars zitten.

Uitgevlogen

In de sessies erna praten we verder over hoe ze concreet meer verantwoordelijkheid kan nemen wanneer ze uit huis zou gaan. Vrienden maken door bijvoorbeeld bij een studentenvereniging te gaan. Langzaam maar zeker begint Fay meer en meer zeggenschap over haar leven te voelen.

Maanden later pols ik hoe het nu met haar gaat. En ik ben opgelucht te horen dat ze is uitgevlogen: ze woont met vriendinnen in Amsterdam. Het zware gevoel van destijds is weg. Ze houdt zichzelf niet meer onder de duim.

Fay heet in werkelijkheid anders.

 

Veelzeggende houding

De houding die iemand aanneemt, zegt veel over diens gemoedstoestand, zegt Vincent Mispelblom Beyer. ‘Vaak is het een uiting van gevoelens die nog niet aan de oppervlakte zijn gekomen, bijvoorbeeld dat iemand zich minderwaardig voelt, of angstig of kwaad is. Door de houding te benoemen en te onderzoeken, kun je een volgende stap zetten en bespreken wat eraan te doen is.
Ik heb weleens een andere cliënt gehad die net als Fay letterlijk ineen dook. Maar achter dezelfde houding kunnen verschillende emoties zitten. Bij deze cliënt ging het niet om het “wegduiken” voor verantwoordelijkheid, maar was het een uiting van onderdanigheid. Dat leidde dus ook tot een ander inzicht, namelijk dat hij zich niet minder hoeft te voelen dan degene die hij als autoriteit ziet.’

Vincent Mispelblom Beyer is gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met een depressie en/of hun naasten. Zoek je ook een coach? Vind iemand die bij je past op Coachfinder.nl